| Dane podstawowe | |
|---|---|
| Urodzenie | 1893, Łódź |
| Śmierć | 7 sierpnia 1944, Warszawa |
| Zawód | pielęgniarka |
| Znana z | prezes Polskiego Stowarzyszenia Pielęgniarek Zawodowych; członek ZWZ‑AK |
| Wykształcenie i rodzina | |
| Edukacja | Gimnazjum J. Kowalczykówny i J. Jawurkówny; Warszawska Szkoła Pielęgniarstwa |
| Rodzice | Zenon (magister farmacji) i Maria z Osińskich (nauczycielka) |
| Mąż | dr med. Marian Zachert |
| Pochówek i wyróżnienia | |
| Miejsce pochówku | Aleja Zasłużonych, Cmentarz Wojskowy na Powązkach (23A-tuje-6/7) |
| Ordery i odznaczenia | Medal Florence Nightingale (pośmiertnie, 1947) |
Maria Babicka-Zachertowa była zawodową pielęgniarką, która łączyła pracę medyczną z działalnością organizacyjną i społeczną. Zyskała uznanie jako działaczka środowiska pielęgniarek oraz jako członkini konspiracji podczas II wojny światowej.
Jak wyglądało wykształcenie i wczesna praca?
W 1911 ukończyła Gimnazjum J. Kowalczykówny i J. Jawurkówny, a potem odbyła dwuletnie kursy pedagogiczne prowadzone przez L. Rudzką. Przez pewien czas pracowała jako nauczycielka. Podczas I wojny światowej służyła jako sanitariuszka na Dworcu Głównym Kolei Warszawsko‑Wiedeńskiej, a w 1918 działała w pociągu sanitarnym.
W 1919 trafiła do Wydziału Sanitarnego Sztabu Generalnego, a następnie pracowała w Szpitalu Ujazdowskim. Po ukończeniu Warszawskiej Szkoły Pielęgniarstwa została mianowana przełożoną pielęgniarek w poradni przeciwgruźliczej.
Jak rozwijała się kariera zawodowa?
W 1925 otrzymała stypendium szkoleniowe i odbyła praktyki w Kanadzie oraz w Stanach Zjednoczonych. Po powrocie pracowała w Departamencie Służby Zdrowia Ministerstwa Spraw Wewnętrznych, a potem została pierwszą pielęgniarką zatrudnioną w Ministerstwie Zdrowia i Opieki Społecznej. W 1935 współtworzyła ustawę regulującą pielęgniarstwo.
Jak wyglądała działalność konspiracyjna i los podczas wojny?
W czasie II wojny światowej pracowała w Szpitalu Dzieciątka Jezus. Od 1940 działała w konspiracji w strukturach ZWZ‑AK; szkoliła sanitariuszki i współpracowała z Komitetem Porozumiewawczym Lekarzy Demokratów i Socjalistów. Razem z mężem ukrywała osoby wydobyte z getta i udzielała pomocy uczestnikom walki podziemnej, a ich mieszkanie pełniło funkcję ośrodka konspiracji.
Podczas powstania warszawskiego została wraz z mężem rozstrzelana. Oboje spoczywają w Alei Zasłużonych Cmentarza Wojskowego na Powązkach (miejsce pochówku: 23A‑tuje‑6/7).
Ordery i odznaczenia
Za działalność i ofiarę życia przyznano jej pośmiertnie Medal Florence Nightingale w 1947 roku.
