| Dane podstawowe | |
|---|---|
| Imię i nazwisko | Julian (Joel) Ajzner |
| Urodzenie | 14 września 1884, Łódź |
| Śmierć | 25 stycznia 1963, Łódź |
| Zawód | Lekarz chirurg |
| Wykształcenie i stopnie | |
| Studia | Uniwersytet w Królewcu; Uniwersytet w Berlinie |
| Dyplom lekarza | Berlin, 1905 |
| Doktorat | dr med., Berlin 1907 (rozprawa: Uber eine cystische Geschwulst des Unterkiefers) |
| Nostryfikacja | Uniwersytet w Charkowie, 1907 |
| Kariera | |
| Praca zawodowa | Kliniki w Greifswaldzie, Królewcu i Lipsku; ordynator oddziału chirurgicznego w szpitalach łódzkich i warszawskich |
| Służba wojskowa | Lekarz wojskowy 1914–1921 |
| Odznaczenia | |
| Order | Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski |
| Inne | Odznaka honorowa „Za wzorową pracę w służbie zdrowia”; Odznaka Honorowa miasta Łodzi |
| Życie prywatne i pochówek | |
| Małżonka | Emilia z Hirszbergów (primo voto Kapłan) |
| Pochówek | Cmentarz komunalny Doły, Łódź (kwatera IVB, rząd 14, grób 4) |
Julian Ajzner urodził się i zmarł w Łodzi. Zyskał rozpoznawalność jako chirurg, który pracował w okresie międzywojennym i po II wojnie światowej.
Jak zdobywał wykształcenie i stopień doktora?
Po ukończeniu gimnazjum rządowego w Łodzi w 1901 roku podjął studia medyczne na uniwersytecie w Królewcu, a następnie kontynuował je na uniwersytecie w Berlinie. W 1905 roku otrzymał dyplom lekarza. W 1907 roku uzyskał stopień doktora medycyny na podstawie rozprawy zatytułowanej "Uber eine cystische Geschwulst des Unterkiefers". Ten sam rok przyniósł mu nostryfikację dyplomu na uniwersytecie w Charkowie.
Gdzie rozwijał karierę zawodową przed wojną?
Przez siedem lat po doktoracie pracował w klinikach w Greifswaldzie, Królewcu i Lipsku. W latach 1914–1921 pełnił obowiązki lekarza wojskowego. Po demobilizacji został ordynatorem oddziału chirurgicznego Żydowskiego Szpitala im. małżonków Izraela i Leony Poznańskich w Łodzi oraz był współwłaścicielem lecznicy ginekologiczno-położniczej „Unitas”.
Był członkiem Izby Lekarskiej w Łodzi i współtworzył łódzki oddział Polskiego Towarzystwa Chirurgicznego, w którym pełnił przez pewien czas funkcję prezesa, a po wyzwoleniu został jego wiceprezesem.
Jak wyglądała jego praca podczas wojny i po niej?
Po wybuchu II wojny światowej znalazł się w Warszawie i został ordynatorem oddziału chirurgicznego Szpitala im. Dzieciątka Jezus. Po utworzeniu getta 2 października 1940 roku objął stanowisko ordynatora oddziału chirurgicznego w Szpitalu Towarzystwa Ochrony Zdrowia Ludności Żydowskiej (TOZ) i pracował tam do ucieczki z getta w 1943 roku. Następnie ukrywał się na terenie Warszawy i w okolicznych miejscowościach.
Wiosną 1945 roku wrócił do Łodzi. Przez 15 lat, do przejścia na emeryturę 1 stycznia 1960 roku, był ordynatorem oddziału chirurgicznego szpitala im. M. Pirogowa w Łodzi. Po przejściu na emeryturę kierował Poradnią Chorób Żył przy przyszpitalnej przychodni specjalistycznej. Został pochowany na cmentarzu komunalnym Doły w Łodzi (kwatera IVB, rząd 14, grób 4).
